Erkennen van je gevoel


Laatst was ook weer zo leerzaam, nouja eigenlijk is elke dag leerzaam, maar dit keer ging ik aan de slag met Pearl, terwijl er vlak daarvoor iets was gebeurd waarover ik boos was.

Ik vond alleen dat ik daarover niet boos hoefde te zijn en was een poging aan het doen om mijn gevoel “weg te praten”. Ik was mijn gevoel dus niet serieus aan het nemen en het onbewust aan het onderdrukken.
Nu dacht ik dat ik naar buiten toe wel erg “zen” was. Ik lette op mijn adem, deed mijn best om me te ontspannen en geduldig te zijn. Maar Pearl liet me heel duidelijk zien dat dit niet het geval was door heerlijk eigenwijs te zijn en overal een drama van te maken.

Toen ik door begon te krijgen dat ik mijn gevoel aan het onderdrukken was en ik mijn boosheid uiteindelijk erkende en uitsprak, was het gedrag van PearlPearl over!
Bijna eng dus hoe goed zij spiegelt!

En ik moet ook zeggen dat toen ik mijn gevoel serieus nam, het ook echt opluchtte. Soms kun je er rationeel niet bij waarom je op een bepaalde manier voelt, maar vertrouw er maar op dat je lichaam er een reden mee heeft.

Het kan zijn dat je geraakt wordt in een oud stukje wat nooit goed verwerkt is, waardoor je nu op iets ogenschijnlijks kleins heftiger reageert dan je zou verwachten.

In mijn geval was het dat ik geraakt werd in mijn oude stukje “ik ben niet belangrijk”.
En met mijn verstand wist ik wel dat de persoon waardoor dit stukje aangeraakt werd het niet zo bedoelde. Maar ik werd er toch door geraakt en het was belangrijk dat ik dat erkende en uitsprak.
Waardoor het oude stukje juist omgezet kon worden in “ik ben wel belangrijk”!

Het is altijd belangrijk om je gevoel te erkennen en vooral het gewoon uit te spreken werkt hiervoor het meest bevrijdend. Dit hoeft niet persé hardop, maar door het in ieder geval voor jezelf uit te spreken, daalt vanzelf de lading.

Dit stukje is iets wat ik ook al heel vaak tegen kom bij cliënten, pas op het moment dat ze hun gevoel erkennen komt alles in beweging. Dan pas komen de paarden naar ze toe, dan pas krijgen ze het paard in beweging, dan pas kan de stap vooruit gezet worden.
Tot het frustrerende toe laten de paarden zien dat het eerst nodig is om echt stil te staan voordat de stap vooruit gezet kan worden. Vaak proberen we als iets niet lukt om nog harder te werken, nog meer energie er in te gooien, raken we gefrustreerd, gaan we denken aan wat de ander nodig heeft om te krijgen wat we willen en in dat proces verliezen we het contact met onszelf én met de ander.

De meeste mensen die wel eens met Jiggle hebben gewerkt weten dat zij hierin heel duidelijk kan zijn. Als je ongeduldig wordt dan stopt ze er mee, als je niet geloofd dat je het kan dan stopt ze er mee. Ze loopt alleen met je mee als alles klopt.
Als eerste wat hierbij belangrijk is is dat je je gevoel erkent. Daarna komt vanzelf de oplossing naar de volgende stap (letterlijk en figuurlijk).Jiggle in beweging- foto gemaakt door: Mado de Vries Wat nodig is, is om even stil te staan. Niets doen betekent niet dat er niets gebeurt.
Juist als je stopt met jezelf tegenwerken kan het weer gaan stromen.

In mijn voorbeeld werd mijn gevoel juist heftiger doordat ik vond dat het er niet mocht zijn. Ik vond dat ik me niet zo moest aanstellen en duwde het gevoel weg en probeerde door te gaan net als of er niets aan de hand was.
Net als bij een pan met kokend water waar je een deksel op probeert te doen, werkt dit uiteindelijk niet. Het zorgt er juist voor dat de pan uiteindelijk gaat ontploffen en overstroomt. Je loopt dan grote kans om overdreven te reageren, of je gaat juist te veel doen om de ander tevreden te stellen waarbij je jezelf vergeet.

Door die deksel er af te laten kan het gevoel rustig de ruimte krijgen en komt er ruimte om te kijken wat je nodig hebt om verder te komen en de volgende stap te maken.

Veel “weet” ik al, maar de paarden laten het mij, net als iedereen die bij Chiron center komt, het ook steeds weer ervaren. Dus ook ik leer (gelukkig) elke dag nog!

 

Deel deze pagina op: