Luisteren naar je paard


Ik zei vroeger altijd dat ik liever met dieren dan met mensen wilde werken. Waarom zei ik dat toen? Wat trok mij zo aan in de dieren?

Nu moet ik zeggen dat ik momenteel vooral de combinatie erg mooi vind. Ik zie mijzelf als een mediator tussen mens en dier en heb zo veel moois zien ontstaan.
Je kunt dieren niet voor 100% domineren, je kunt ze echter wel dwingen om bepaalde dingen te doen, of bepaalde prestaties van ze te eisen. Dit is iets wat helaas veel mensen ook doen. Je krijgt op die manier niet een meewerkend paard of een paard wat zelf ook plezier heeft.
Het principe “wat je er in stopt krijg je er ook weer uit” geldt namelijk ook voor onze omgang met de paarden.

Ik kwam gelukkig in contact met een aantal paarden met sterke karakters, waar prestaties eisen luisteren naar je paardsimpelweg niet werkte. Ik moest dan ook op zoek naar een andere manier, waarbij ik moest leren om prestaties te vragen. Keerzijde hieraan is dat paarden dan ook wel eens nee kunnen zeggen, wat voor ons mensen niet altijd gemakkelijk is.
Ik heb me regelmatig voelen falen als een paard wéér niet deed wat ik graag wilde, terwijl ik alles toch “goed” deed. Achteraf zie ik dat het belangrijkste stukje dan miste, namelijk het juiste gevoel er bij. Paarden voelen dit feilloos aan.
Ook al geef ik de juiste hulpen, als ik er zelf niet in geloof dan gelooft het paard er ook niet in.
Dit is vaak een stukje waarbij het misgaat tussen ruiter en paard.

Afgelopen week had ik een lesklant waarvan het paard niet aan de longeerlijn gelongeerd wilde worden. Vrij longeren, zonder lijn, ging wel prima. Maar op het moment dat het paard de longe aangeklikt kreeg en ze hem op de volte vroeg, rukte hij zich meteen los.
Uiteindelijk kwamen we er achter dat de lesklant zelf de meerwaarde van het longeren met de longeerlijn niet zag en het dan ook steeds met tegen zin deed. Waarom zou het paard dan wel de meerwaarde zien?

Ik heb gelukkig vele leermeesters die mij dagelijks weer de juiste weg wijzen, ik word meteen gecorrigeerd als ik “verkeerd” bezig ben. Helaas lukt het mij ook niet altijd om meteen naar ze te luisteren. Heb ik bijvoorbeeld haast dan zorgt mijn alpha merrie Jiggle er wel voor dat ik de tijd moet nemen. Zij gaat dan of erg langzaam lopen of weigert gewoon om mij te volgen. Het is moeilijk om dan niet in het eisen te vervallen, maar net zoals wij graag willen dat anderen naar ons luisteren is het ook heel belangrijk om naar de paarden te luisteren.
Uiteindelijk luisteren we daarmee ook naar ons zelf.

Ik denk dat ik me daarom altijd al aangetrokken voelde door paarden en andere dieren, ze zijn eerlijk, puur en het allerbelangrijkste is dat ze goede wegwijzers zijn. Ze brengen me steeds weer terug op het pad die voor mij goed is en spiegelen me wanneer ik de verkeerde kant opga.
Mijn passie is dan ook om mijn ervaringen met anderen te delen, zodat ook zij hun eigen pad kunnen vinden.

Deel deze pagina op: