In balans met jezelf en je paard


In deze wereld kun je vrij ver komen met alleen af gaan op je verstand, echter er is altijd een moment waarop je jezelf tegen komt. De een eerder dan de ander, maar feit is dat wanneer je steeds over je grenzen gaat en niet luistert naar wat je lichaam of gevoel aangeeft, er een punt komt dat je lichaam er voor zorgt dat je wel moet luisteren.

Ik kom dit heel vaak tegen, bij nagenoeg al mijn cliënten maar ook bij mijzelf. Ik had in het verleden vaak last van hoofd- en buikpijn en nu weet ik dat het kwam doordat ik altijd maar doorging. Ook nu zijn dat de signalen die ik krijg wanneer ik te veel hooi op mijn vork neem of dingen tegen mijn gevoel in doe en gewoon niet op tijd luister naar de kleinere signalen die mijn lichaam geeft.

Mijn jeugd stond in het teken van presteren, ook al zei mijn gevoel soms iets anders. Ik liet mij vooral leiden door mijn verstand en had het naïeve idee dat ik, wanneer ik alle scholen (basisschool, middelbare school en de universiteit) zou hebben doorlopen, alles zou weten.
Mijn verwachtingen werden natuurlijk niet waar gemaakt. Het was zelfs zo dat hoe meer ik leerde, hoe meer ik er achter kwam dat we als mens zijnde nog zo veel niet kunnen verklaren. Zo is er bijvoorbeeld één standaard zinnetje dat bij elk wetenschappelijk onderzoek opduikt: “Meer onderzoek is noodzakelijk”. Het is nooit klaar of af.

Na mijn studie was ik dan ook erg teleurgesteld, de weg die ik tot dan toe bewandeld had bracht me niet waar ik wilde wezen.

Naast mijn honger naar kennis liet ik me gelukkig ook graag omgeven met dieren, vooral de paarden fascineerden mij. Ik reed tot mijn 16de paard op de manege, maar helaas ging ook hier alles op het verstand. Als een paard niet luisterde dan zorgde je er voor dat die luisterde. Je gaf een tik met de zweep, trok wat aan de teugels en als hij dan nog niet deed wat je wilde dan moest je alles nog wat harder doen. Ik voelde me hier nooit goed bij, maar iedereen deed het op deze manier en de instructeur heeft meer ervaring dan ik, dus die zal het wel beter weten, of niet?

Uiteindelijk vond ik het rijden op de manege echt niet meer leuk en startte mijn zoektocht naar andere methodes. Parallel hieraan liep de zoektocht om zelf als mens meer balans te vinden en mijn eigen kracht te ontdekken.
Achteraf gezien lagen deze beiden zoektochten op hetzelfde vlak. Als ik in balans ben reageren de paarden heel anders dan wanneer ik niet in balans ben, in het laatste geval willen ze vaak niet eens bij mij in de buurt zijn!

De meeste van ons willen alles snel en meteen, we zijn doelgericht geworden. Als we echter de tijd nemen gaat het uiteindelijk veel sneller en hebben we ook meer kans om van de weg te genieten. Is dat niet veel leuker, dat we weer genieten en plezier hebben met de paarden (/ in het leven)?

Is het leuk rijden als een paard dingen voor je doet omdat deze anders pijn voelt (door het getrek aan het bit of door de zweep)? Is het niet leuker als het paard het ook naar zijn zin heeft? En naar je luistert omdat hij dat graag wil?
Als de paarden niet luisteren is dat meestal omdat de mens niet luistert. De mens heeft vaak niet door dat het paard ergens pijn heeft, iets nog niet kan, bang is en ga zo maar door. Met geweld lossen we dat niet op.

Hoe lossen we dit dan wel op? Ik heb het al gezegd, luisteren naar je paard!

Het is jammer dat ze dit op de maneges in mijn jeugd niet zagen en nu nog steeds vaak niet zien. Maar hierin zit wel het antwoord. Ieder paard, ieder mens is anders en het begint met luisteren en genieten van de zoektocht/ de weg en een balans vinden tussen het volgen van je verstand en je gevoel.

Ik was vroeger altijd gericht op het einde van mijn studie, omdat ik dan alles zou weten. Hoe anders zou het geweest zijn als ik eerder door had gehad dat je altijd kunt blijven leren en kennis oneindig is?
Ik was zo gefocust op mijn einddoel dat ik de reis niet bewust beleefde.
Niemand is ooit “klaar”, alles wat je onderweg tegenkomt is belangrijk en niet de aankomst, want die is er niet. We zijn nooit uitgeleerd en gevoeld. Gelukkig helpen de paarden ons om dit duidelijk maken!

Wordt vervolgd…

Deel deze pagina op: