Toevalligheden herkennen


Ook ik val soms weer terug op oude, niet werkende patronen..
De afgelopen dagen was ik geveld door de griep, het heerst natuurlijk, maar de afgelopen 4 maanden had ik al 3 keer eerder een griep te pakken. Dus daardoor ging ik toch wel denken of het behalve pech, mij misschien nog iets anders te vertellen had.slapende pearl

Nu was het ook “toevallig” zo dat ik de afgelopen 2 weken mijn paarden wel erg vaak slapend en rustend in de rijbak aan trof. Dit was ook vaak als ik met cliënten bezig was en wederom “toevallig” herkende de cliënten hierin voor zichzelf ook vaak dat ze het inderdaad wel wat rustiger aan mochten doen, meer tijd voor zichzelf mochten inplannen en/ of dat ze eigenlijk even vrij moesten plannen.

Ergens hoorde ik ook wel een stemmetje zeggen dat dit ook wel voor mij gold, maar heel dom, ik negeerde het. Ik dacht dat ik niet anders kon, had allerlei verplichtingen, maar als ik terug kijk dan werd ik de laatste tijd echt geleefd. Ik was vooral heel druk bezig om alles zo te controleren en te krijgen zoals ik wilde, zoals mijn mind/ ego het graag wilde, maar ging daardoor door al mijn lichamelijke alarmsignalen heen. Ik wilde zo graag de dingen wat meer naar mijn hand zetten en vergat daardoor om gewoon met mijn eigen stroom mee te gaan. Voor mijn idee ging die stroom namelijk de verkeerde kant op, maar alle signalen die ik constant kreeg wezen er op dat 'ik' juist de verkeerde kant op ging.

Op het moment van de eerste tegenslag had ik de boodschap al kunnen begrijpen, maar mijn ego wilde gewoon een andere uitkomst. De signalen die daarna kwamen negeerde ik ook en zelfs toen mijn paarden mij de afgelopen 2 weken een heel duidelijk signaal gaven negeerde ik dat. En toen werd ik ziek en nam mijn lichaam zelf weer het heft in eigen handen en liet mij merken dat ik echt moest stilstaan.
Heel vervelend, want het kwam natuurlijk helemaal niet goed uit.. maar ook wel weer heel mooi, want het gaf mij weer even een bevestiging van hoe mooi alles in elkaar zit en hoeveel signalen de wereld je wel niet allemaal kan geven. En hoe wijs de paarden toch zijn, maar ook hoe wijs mijn lichaam is!

Alleen is het nu te hopen dat ik hier wel echt van heb geleerd. Hopelijk hoeft mijn lichaam de volgende keer niet weer helemaal het roer over te nemen en leert mijn ego eerder te luisteren naar de wijze signalen die de natuur en mijn lichaam geven 😊

Het leven blijft een leerproces en door af en toe te vallen leer je ook weer op te staan!

Liefs,
Cynthiaslapende paarden

Deel deze pagina op: